Mahsun: “Bilge Kralın Kılıcı” isimli 6. kitabını babama okudum. Bu kitaptan şunu öğrendim:
“Bir vazifeyi üzerimize aldığımızda, o vazifeyi yerine getirmek için elimizden geleni yapmalıyız.”
Konuyla alakalı bir hatıramı paylaşmak istiyorum. Babam, geçen Ramazan’da benim tekne orucu tutacağımı sandı. Oysaki ben orucu, büyükler gibi tam olarak tutmak istiyordum. Babam bunun için küçük olduğumu düşünüyordu. Biraz daha büyüyünce tam oruç tutabileceğimi söylüyordu. Ben tam oruç konusunda ısrar edince ailem de kabul etti. Çok şükür orucumu tam olarak tuttum. Çok sevinmiştim; çünkü vazifemi eksiksiz yerine getirmiştim. Babam ve annem gerçekten çok şaşırmış ve mutlu olmuşlardı.
Söz Vermek!
Kitapta Çiko, kılıcı eline geçirdiğinde verdiği sözden vazgeçmişti. Kılıcı krala götürmek yerine pazarda satıp zengin olma hayali kuruyordu. Babamla, verdiğimiz sözden geri dönmenin ne kadar kötü bir şey olduğunu konuştuk. Bununla ilgili iki hatıra aklıma geldi.
Bir gün okuldaki arkadaşımla birlikte çamur yapacaktık. Ben arkadaşımdan su istemiştim. O da getireceğini söylemişti; fakat maalesef sözünü tutmadı ve sınıfa gitti.
Ben de aileme, Said kardeşimin bakımında yardım edeceğime söz verdim. Mesela anneme; kardeşimin bezinin değiştirilmesinde, beşiğinin sallanmasında, ninni söylenmesinde ve kitap okunmasında elimden geleni yapmaya çalışıyorum.
Affetmek!
Kitapta Çiko, Mahsun’u yarı yolda bırakmıştı. Yine de Mahsun onu takip ederek Çiko’yu eşkıyanın elinden kurtarmıştı. Hata yapmasına rağmen onu affederek iyilikle karşılık vermişti.
Bizim okulda yaramaz bir çocuk vardı. Bir arkadaşımı sürekli tekmeliyordu. Bir gün yanımıza gelip, “Ben yalnız kaldım. Kimse benimle konuşmuyor. Çok pişmanım.” dedi. Arkadaşlarım biraz kararsızdı. Ben de arkadaşlarıma, “Bence ona bir şans daha vermeliyiz.” dedim. Böylece o yaramaz çocuğu, Mahsun gibi iyilik ederek kazanmaya çalışmıştık.
Bir başka makalede görüşmek duasıyla, can kardeşlerim. Allah’a emanet olunuz.
Dergimize abone olmak için tıklayın!
İlk yorum yapan olun