Duru'nun Yeni Yıl Muhasebesi (2025/12)

Komşu evlerde bir telaş vardı. Herkes yeni yıla girmek için hazırlık yapıyordu. Duru ise odasının penceresinden dışarıdaki telaşlı insanları seyrediyordu. Düşünceli ve mutsuz bir hâli vardı. Çünkü Duru’ya göre güzel bir şeyin bitmesi hüzün vericiydi. Meselâ tatile gittikleri yerden dönerken de üzülürdü. Bu yıl biterken de aynı şeyi yaşadı. Öyle güzel günler yaşamıştı ki arkadaşlarıyla o günleri düşündü. İçindeki garip sorular onu bir türlü bırakmıyordu. Güzel şeyler neden bitiyor?
Bir süre sonra salona geçti. “Annem de babam da ne sorsam cevap verir” diye düşünüp konuyu açtı. “Babacığım, bir yıl bitiyor meselâ, sonra başka bir yıl başlıyor. Gün bitiyor, sabah oluyor. Oyun bitiyor, yenisi başlıyor. Biz de her yıl yeni bir yaşa giriyoruz, önceki yaşımız bitiyor. Sonra ne olacak? Biz neden yaşıyoruz? Nerden geldik, nereye gidiyoruz?” diye sordu.
Babası şaşırmıştı. “Durucuğum sen bu akşam ne kadar derin düşünmüşsün” dedi gülümseyerek. Annesi de gülümsedi ve “Seni tebrik ederim güzel kızım. Birçok insan bu soruları sormadan yaşayıp gidiyor. Sen ise daha çocukken hayatın muhasebesini yapıyorsun, aferin sana” dedi. Duru merakla gözlerini açtı: “Gerçekten önemli mi bu sorular? dedi.

Babası başını salladı, “Elbette önemli… Düşünsene, bir araca binsek ve nereye gittiğimizi hiç merak etmesek tuhaf olmaz mı? Ama dünya denilen büyük gemiye milyarlarca insan biniyor ve çoğu nereye gittiğini sormuyor.” Duru: “Peki biz nereye gidiyoruz babacığım?” Babası, çayını masaya bırakarak ciddileşti. “Yavrum, Allah bizi bu dünyaya imtihan için gönderdi. Onu tanımayı, kendimizi tanımayı, yaratılan varlıkları tanımayı ve sevmeyi bilip öğrenelim ve iyi işler yapalım, O’na kul olalım diye gönderdi. Okulda nasıl sınavlara giriyorsan, hayat da aynen öyledir. Biz burada öğrenci gibiyiz.” Duru: “Evet. Annemle de bu konuda sohbet etmiştik. Ama en önemli ders, Allah’ı tanıma dersi.” Annesi gülümseyerek araya girdi: “Nasıl da hatırladın. Bir de ne konuşmuştuk? Bu dünya bir ticaret yeri gibidir. Biz burada iyilik, dua, ibadet, merhamet gibi güzel işler biriktiririz. Kumbarana attığın para gibi düşün. Bunların karşılığı melekler tarafından kaydedilir. Ahirette ise karşımıza çok çok büyük ödüller olarak çıkar.” Duru: “Eveeet dedi heycanla yani sevap biriktiriyoruz. ”

“Kesinlikle öyle” dedi babası ve şöyle devam etti konuşmaya, “Bir yıl daha bitiyor ama her son, aslında yeni bir başlangıçtır. Bugün, geçen yılı geride bırakırken kendimize sormalıyız. ‘Bu yıl ne öğrendim? Neleri daha iyi yapabilirdim? Yeni yılda hangi iyiliklerimi çoğaltabilirim?’ gibi.” Duru gülerek ekledi: “Hem dedem bir kere demişti ki, Cennette insan dünyadaki güzel maceralarını bir film gibi izleyebilecekmiş.” Babası şefkatle gülümsedi: “Evet yavrum. Öyle güzel yaşamalısın ki, yeni yıla yeni umutlarla girerken gelecekte dönüp baktığında yüzünü gülümsetecek anıların olsun. Cennette de seyredeceğin güzel manzaraların olsun.”
Duru derin bir nefes aldı. İçi huzurla ve sevinçle dolu. Pencereye baktı, sevinçle: “Aaaa kar taneleriii!” dedi. Yeni yılın ilk karı yağmaya başlamıştı bile. Pencereyi açıp kar taneciklerini yakalamaya çalışırken, annesi ve babası ona mutlulukla ve sevinçle baktı. Annesi Duru’ya, “Sen bize ne kadar önemli sorular sordun. Böylece hep beraber yeni yıla girerken geçmişimizin muhasebesini yapmış olduk. Canım kızım.” dedi. Birbirlerine sarılıp yeni yılın güzel ve hayırlı geçmesi için tebrik ve dua ettiler. Duru artık biten bir yıla üzülmek yerine, avuçlarında tuttuğu beyaz kar tanecikleri gibi, yeni gelen yılın hayatına yeni sayfalar açacağını düşünüp mutlu olmuştu.